വാവച്ചി:-

വാവച്ചി:-


അക്ഷമനായ് 
ഞാനിവിടെ കാത്തുനില്പ്പാണ്‌., 
ഹൃദയതാളം 
പെരുമ്പറ മുട്ടുന്നതു പോൽ!  
തുറക്കാത്തതെന്തേയീ വാതായനം?
എൻകണ്മണിയേ 
കാണാത്തതെന്തേയിത്രനേരം? 

പേറ്റുനോവെൻ 
പ്രിയതമയ്ക്കാണെങ്കിലും,
എന്റെയീകാത്തിരിപ്പിന്‍ 
നോവുമസ്സഹ്യംതന്നെ.
വാക്കുകള്‍ വിഴുങ്ങുന്നെന്റെയീ 
വരണ്ടകണ്ഠനാളം,
എങ്കിലുമനമാർത്തുവിളിച്ചു 
വാവച്ചി, പൊന്നുവാവച്ചി.

നിറവാര്‍ന്ന പുഞ്ചിരിയുമായ് 
ശുഭ്രയാംശാരിയതാ വരുന്നു!
കുതിച്ചതുമനമോമെയ്യോ? 
അറിയില്ലയെങ്കിലുംമുന്നോട്ടാഞ്ഞു. 

ആയിരംതിങ്കളിൻ ശോഭയുള്ള
പൈതലിനെ കയ്യിലേന്തി,
നടക്കുമ്പോള്‍ കണ്ടു ഞാനെന്‍ 
കണ്‍മണിയേ കണ്‍കുളിർക്കെ.

സർവ്വവും മറന്നെൻപൊന്നിനെ 
മാറോടു ചേർത്തു ഞാൻ,
വാത്സല്ല്യ ചക്കരപൊന്നുമ്മകള്‍ 
കൊടുത്തൊരായിരം.

                          ---------------------

സസ്നേഹം,
NTR